Πότε το σάντουιτς έγινε η νέα γκουρμέ εμμονή; Όταν πρωτάνοιξε o Bασίλης Ρεβελάς το Αναψυκτήριον Το Σαν Φρανσίσκο. Από εκείνα τα μαγαζιά που ονειρεύεσαι κάποια στιγμή ότι θα ήθελες να είχες ανοίξει εσύ. Στο Γκάζι, την πιο μοδάτη περιοχή της πόλης, λίγα μέτρα από τα μπαράκια, αλλά μοντέρνο με το δικό του τρόπο. Εδώ δεν υπάρχει design, υπάρχει ατμόσφαιρα και αυτό τα λέει όλα. Πολύχρωμοι τοίχοι, καρέκλες καφενείου, χαλαρός κόσμος και δίπλα η αφίσα για τα καλοκαιρινά μπάνια. Ο Βασίλης γεννήθηκε στη Νότιο Αφρική, έφυγε στο Λονδίνο για σπουδές και κάποια στιγμή, κατέληξε στο (πραγματικό) Σαν Φρανσίσκο όπου έβγαζε το χαρτζιλίκι σε ένα σαντουιτσάδικο με 250 διαφορετικές εκδοχές. Από εκεί του ήρθε η ιδέα. Για την αναγέννηση, δηλαδή, του είδους μετά τον εξοβελισμό της προηγούμενης δεκαετίας. Εδώ το σάντουιτς είναι βασιλιάς. Τα ψωμιά-τσιαπάτα λευκή, τσιαπάτα μαύρη και γαλλικό καμπαγιού, χωριάτικο από σιτάρι και σίκαλη-ζυμώνονται κάθε μέρα, τα αλλαντικά-χωρίς ενισχυτικά γεύσης-είναι από μια οικογενειακή επιχείρηση από τη Δράμα, τα αυγά βιολογικά και η μυστική σάλτσα του Σαν Φρανσίσκο μυστική. Όλα αυτά καλά αλλά οι συνδυασμοί είναι το κόλπο. Το Αλκατράζ με το χοιρινό με τα βότανα φλερτάρει υπέροχα με τη σάλτσα μουστάρδας-μέλι, το Κορόνα Χάιτς με μοσχαρίσιο μπούτι με πάπρικα και γουόστερ η χαρά του ξενύχτη και το Σάνι Σάιντ με μπέικον και αυγό μάτι σαν Κυριακή στα πάρκα του Λονδίνου τότε που ξενυχτούσες για το πτυχίο. Τα βράδια που βλέπεις ζωγραφισμένη στη βιτρίνα τη γέφυρα του Σαν Φρανσίσκο και ακούς το τρένο να περνά πιστεύεις ότι είσαι Αμέρικα. Από τα λίγα after, πριν ή μετά το ξενύχτι, που είναι τιμή να τα φωνάζεις καθαρά.